Ontdekkende stilte

Beste lezer,

“Blijf in je cel en je cel zal je alles leren.” Dit is een wijsheid van de monniken uit de eerste eeuwen van onze jaartelling. En nog steeds hoor je dit terug in kloosters waar de kloosterkamer nog vaak een cel wordt genoemd. Niet in de betekenis van gevangenschap, maar als een plek om je terug te trekken. Om alleen te zijn, in stilte.

Meditatie is zo’n zelfde avontuur. Door stil te zijn ga je innerlijk op pad. Ik zeg ook wel eens tegen mensen die beginnen met mediteren dat het vergelijkbaar is als het gaan lopen van een pelgrimspad. Je gaat op weg met als belangrijkste doel om ervaringen op te doen in alles wat je tegenkomt. Mooie indrukken, vervelende ervaringen, opwinding, teleurstelling, vermoeidheid, pijn, euforie, somberheid, goed weer maar ook beroerde weersomstandigheden, alles hoort erbij. Maar wat niet veranderd is je koers, je richting. Daarin blijf je standvastig en keer je steeds weer terug op je hoofdpad.

Terwijl je dit denkbeeldige pad loopt herken je steeds vaker en ook steeds eerder alle zijweggetjes die je van je hoofdpad afleiden. Waar je eerder zou verdwalen keer je nu sneller om en je blijft op koers. Binnen de mindfulnessmeditatie wordt dit ook wel eens uitgelegd als automatismen die je kunt leren herkennen. Door iedere dag even stil te zijn, in je spreekwoordelijke cel te zitten, leer je jouw patronen te herkennen en van daaruit weet je wat je moet doen. Dat kan niemand je vertellen, dat is jouw eigen weg, het zijn je eigen ontdekkingen die je op koers houden.

Met aandachtige groet,
John de Vet osb